ZOR ZAMANDA

Bugün anladım ki insan zor zamanında yanında dost bildiğini, can dediğini istiyor. Özele girmeden genelden gidersek eğer; hayatımızda öyle anlar vardır ki ne kadar güçlü olsak da yanımızda değer verdiğimiz biri olsun isteriz. Kurulan üç saniyelik göz teması size kaybettiğiniz gücü yeniden yükler. Bu kişi bazen en yakın dostunuz olur bazen anneniz veya babanız bazen de kardeşiniz olur.

Çoğu zaman kendimi ablamdan daha güçlü hissederdim. O her zaman naif ve kırılgan olmuştu benim gözümde. Anladım ki o yumuşaklığının altında güçlü bir kalbi varmış. Gerginliğin ve belirsizliğin getirdiği korku ile gözümden birkaç damla yaş süzülürken kolunu uzatıp beni göğsüne çektiğinde “ben yanındayım, korkma” der gibiydi. Var olma sebebini ortaya koymuştu. O bir ablaydı, ben ise küçük kardeş.

Ağlayayım mı yoksa şaşırayım mı bilemedim. Hani bendim güçlü kardeş? Hani bendim ağlayana mendil uzatan ama asla ağlamayan? Demek ki ne kadar güçlü olsak da herkesin zor zamanı oluyormuş. Ve ben şanslıyım ki o zor zaman da ablam yanımdaydı.

Yine bugün anladım ki; can dostum sandıklarım aslında iyi gün dostuymuş. Bahsedilen dostluk sadece günlük muhabbet ya da  rakı masası sohbeti olmaktan ibaretmiş. Bir telefon açıp “ nasıl oldun?” diye sormak meğer çok zor bir şeymiş. Belirtmek de fayda var, bu yazının amacı sitem değildir. Bana göre sitem; aciz insanların tercih ettiği bir yoldur. Ben sadece dost sanılanın üzeri basıp, hak edeni bir basamak yukarı taşımak istedim.

Yanımda olduğun için teşekkürler güzel insan.

Zor zamanlarda yalnız kalmamak dileğiyle.

A.Kgil